Onaf

Met de wijsheid
van het heden in mijn ogen
en
mijn voeten
stevig op de grond
zweeft mijn ziel
door het verleden
en
vind ik
wat ik niet eerder vond


Sommige mensen zeggen, ik geloof de boeddhisten, maar dat weet ik niet zeker, in ieder geval: sommige mensen zeggen dat je het leven moet zien als een toneelstuk waarin we allemaal een rol spelen...


Wijze woorden waar ik serieus over nadenk.

Nu zit ik er al langer over te denken om mijn tv uit zijn lijden te verlossen, dus prop ik hem in de prullenbak en besluit ik voortaan gewoon uit m'n raam te kijken om Het Toneelstuk Des Levens op straat te aanschouwen.

En slecht dat het is. Ongelooflijk.
Wat een slechte acteurs.... man.

Na een minuut of drie dwalen mijn gedachten af, niét omdat ik een korte aandachtsspanne heb, zoals mensen die zichzelf maar al te belangrijk vinden vaak denken, maar omdat hetgeen wat ik zie oninteressant is.

Oninteressant, ja. Niets meer, niets minder dan dat.


Daar komt ook nog eens bij dat het merendeel Bullshit spreekt. En dat versta ik niet eens!
Stiekum ben ik best jaloers op de mensen die dat taaltje wel begrijpen en kunnen spreken. Het is zoveel makkelijker, want tegenwoordig spreekt bijna iedereen Bullshit.

Maar goed, ik spreek het nou eenmaal niet, ik vind het te ingewikkeld.

En toen, hoor ik jullie vragen? En toen en toen en toen en toen en toen en toen?

En toen... was er koffie.